เด็กหัวเฉียวไปถ่ายรายการที่บูรพา

เวลาวันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2553 นักศึกษาจีนและอาจารย์วิชาการสื่อสารภาษาไทยเป็นภาษาที่สองคณะบัณติษวิทยาลัยมหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกีรยติทั้ง22คนได้รับเชินชวนจากรองศาสตราจารย์ ดร.มนตรี แย้มกสิกรไปถ่ายรายการโทรทัศน์ที่สถานีโทรทัศน์ครูมหาวิทยาลัยบูรพา ทั้งเด็กหัวฉียวและอาจารย์ได้สนุกสาน จากการถ่ายรายการโทรทัศน์ได้ความรู้ต่างๆที่เกี่ยวกับโทรทัศน์
นอกจากนี้ทั้ง22คนไปชายทะเลที่บางแสนชมความสวยงามของทะเล และกินอาหารทะเลที่อร่อยๆ และไปสถาบันพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบางแสน ได้รู้จักสัตว์น้ำสวยๆ แปลกๆ ที่หาเจอยาก

ไม่ได้มาบล็อกเขียนมีหลายวันแล้ว เพราะมีหลายวันที่ผ่านมามีงานมากมาย ทำไม่เสร็จสิ้น ทุกวันยังไม่เลิกงาน หัวก็เริ่มเวียนไปเวียนมา วันนี้ก็เช่นเดียนกัน ไม่ได้ทำงานเท่าไหร่ก็รู้สึกบวดหัว ไม่รู้ทำไม ถ้าบอกว่าผมทำงานยังไม่ชิน ผมทำงานมาหลายเดือนแล้ว ถ้าบอกว่าผมำงานหนัก ผมแค่นั่งอยู่หน้าคอมฯกดคีย์บอร์ดเฉยๆ ถ้าบอกว่าพักผ่อนน้อย ผมนอน8ชั่วโมงทุกวัน อย่างไรก็ตามผมยังบวดหัวอยู่ ผมคิดว่าวันไหนไม่ต้องทำงานไม่ต้องเรียน แล้วมีเงินใช่ไม่หมด จะสุดยดมาก ผมจะได้นอนทั้งวัน นอนถึงอิ่ม อยากกินไรก็มีอะไรกิน อยากไปเที่ยวไหนก็ไปเที่ยวไหน...........
ที่จริงๆแล้วอย่างนี้เป็นไปไม่ได้ แค่อยู่ในฝัน แต่ตอนนี้ฝันก็ไม่เคยฝันถึง อยู่ในฝันยังทำงานอยู่เรียนอยู่ อยากให้งานจบสิ้น แต่ยิ่งทำงานก็ยิ่งมาก จนถึงกลัวตื่นลุกขึ้นมา เมือถึงตอนนี้คิกถึงพ่อแม่คิกถึงบ้านจัง อยากกลับบ้านจัง อยากเหมือนเวลาที่ยังเด็กอยู่ อยากคลอเคลียทอยุ่ข้างๆพ่อแม่จนถึงหลับสนิท ตื่นมาได้เจอพ่อแม่อีก มี่พี่มีน้องเล่นกันอย่างสนุกสนาน ...
ตอนนี้ผมแค่หวังว่าได้อยู่กับพ่อแม่วันเดียวก็พอ

ความสยองขวัญที่เมือคืน

เมื่อวันตอนเย็นโดยเพือกลับห้องของเพือน ผมคนเดียวรอรถสองแถวที่อยู่ข้างถนนที่มีพงหญ้าอย่างระเกะระกะ เวลานั้นใกล้จะคำๆ และไฟฟ้าของบ้าบเรือนที่ไม่ไกลก็ไม่ค่อยสว่าง รถวิ่งอยู่ในถนนอย่างรวดเร็ว ส่งแสงไฟในระยเวลาสั้นๆ ที่ตรองข้างถนนไม่มีสักคน มีบ้านเรือนเก่าๆที่ไม่มีคนอยู่ เงียบๆ แค่มีเสียงกบรอ้งอยู่ในพงหญ้า บางที่ก็มีคนผ่านไปผ่านมาอย่างรวดเร็ว แต่ผมยังยืนรออยู่ข้างๆถนน

เวลาผ่านไปประมาณ20นานที แต่ยังไม่เห็นมีรถที่ผมรอผ่านมา รถนี้ต้องรอนานมาก ผมจึงรอต่อไป ต่อไปไม่นานมีผู้หญิงคนเหนึ่งมารอรถด้วยที่ห่างกันมีหลายก้าว และในทางระยะเราสองมีเสาใหญ่ๆตั้งอยู่ ผมหันไปมองเธอ เห็นเธอผมเยาๆ ใส่ชุดสีดำๆ หน้าเธอมองไม่ชัด ผมหันกลับไม่มองอีก รอที่เติม มองรถที่ผ่านไปผ่านมา ฟ้ามืดลงไปอีก เงีนบเหมือเดิม พอผมหันหัวมองผู้หยิงคนนั้นอีก ผู้หญิงคนนั้นหายไปอย่างไม่มีเสียง พอผมหันมามองข้างหลังผม ฉับพลันทันทีมองเห็นงูสีดำๆ ร่างยาวๆ เบียดๆอยู่ข้างหลังผม ใกล้ๆผม ไม่รู้มันอยากทำอะไรกับผม ผมตกใจหมดเลย ผมตกลงเปลี่นแส้งทางทันที นั่งรถแท็กซี่กลับไป

วันนี้ฝนตก

วันนี้ตื่นมา ฟ้ายังฝนตกอยู่ อ่อนจากตึก เปิกร่มกันฝน เดินทางที่พื้นเปียกหมด หายใจลึกๆ รู้สึกสบายมาก เพราะอากาศสดชื่น ไม่ร้อนอย่างปกติ เป็นวันใหม่อีกหนึ่งวัน เป็นเริ่มต้นของอีกวันหนึ่ง บางทีอากาศเปลี่ยนแปลง อารมร์ก็เปลียนแปลง อากาศสดชื่น อารมณ์ก็สดชื่นเหมือนกัน อากาศเย็นๆ ใจก็เย็นๆ เมื่อลมพักหน้าอย่างเบาๆ บางที่มีฝนร่วดอยู่บนมืออยู่บนหน้า รู้สึกเย็นสบายที่ไม่ได้มีมานาน เเล้วเพราะฝนตกวันนี้ผู้โดยสายก็ไม่ค่อยมี รวมผมแค่มี3คนเท่านั้นเอง ตึกบ้านแถวข้างถนนผ่านไปเรื่อยๆ วันนี้รู้สึก คนก้น่ารัก ตึกก็น่ารัก ต้นไม้ก็น่ารัก ทุกสิ่งทุกอย่างก็น่ารักหมดเลย

งานทำเสร็จ1ตอน

งานพึ่งทำเสร็จหนึ่งตอน มือและคอเหนื่อยมาก หูก็เจ็บ มีพี่คนหนึง เขาทำงานตอนต้นไม่ครบ ทำให้ผมทำต่ออย่างลำบาก แก้นี่แก้โน่น
ยุ่งจริงๆ แล้วก็ไม่กล้าบอกเขา แค่ใหเขามาแก้เอง เมื่อเขาแก้ไข พิมพ์ภาษาไทยช้ากว่าผมอีก เจ็บหัว ไม่ไหว ตอนนี้แค่จบหนึ่งตอนเท่านั้น ยังมี10กว่าตอน ทีหลังผมจะทำอย่างไร จึงจะได้ทำงานเเบดนี้ให้จบเรื่อง ช่างไปเถอะ ทำไม่ได้ก้ทำอยู่แล้ว ทนไม่ไหวก็ต้องทน หวังว่าคราวหน้าเขาทำงานให้ดีๆหน่อย จะได้ให้ผมไม่ลำบากเป็นอย่างนี้ต่อ แต่ทีมงานเรายังดีอยู่นะ ทุกคนใจดี มีน้ำใจ เราช่วยซึ่งการและอยู่เหมือ

วันนี้ตื่นเช้า

วีฃันนี้ตื่นเช้าเหมือนเวลาที่เริ่มทำงาน ให้ผมระลึกถึงเวลาที่เริ่มทำงาน เมื่อนั้นผมยังพักที่หอในมหาวิทยาลัย ไปถึงบริษัทที่ผมทำงานอยู่ต้องใช้เวลาประมาณ2ชั่วโมง ถ้ารถติดใช้เวลานานกว่านี้อีก ระยะทางที่ผมไปกลับ ต้องต่อรถเมล์2ครั้ง เมื่อรอรถก็ต้องใช้เลวานาน ทุกครั้งรออยู่อย่างร้อนรน เรียกรถมาเร็วๆในใจตลอดเวลาที่รถเมล์ยังไม่ได้มาก่อน เมือขึ้นรอก็อยากให้รถวิ่งเร็วที่สุด ไม่ว่าในรถเบียดถึงแค่ใน ร้อนจนถึงเงือกไหลทำให้เสี้อเปียกถึงแค่ไหน ผมก็ไม่สนใจ แค่ปรารถนาไปถึงบริษัทไม่ช้ากว่าเวลาเข้างาน แต่ผมไม่เคยมาสายที่เวลาเข้างาน ผมดีใจจัง เมื่อนั้นกลับถึงหอในมหาวิทยาลัย อาทิตร์ก็ต่อเเล้ว ฟ้าก็ค่ำมืดแล้ว นอนลงอยู่บนเตียมก็ไม่อยากขยัดสักหน่อย เหนื่อยมาก ตอนนี้อยู่ใกล้ๆบรษัทเรา แต่เหนื่อยเหมือนเดิม

วันนี้มีเพื่อนร่วมงานที่เคยฝึกงานที่สำนักงานเรา มาเยี่ยมเรา เอาขนมมาฝากด้วย เธอมาอย่างเสียงดังๆ พลางเข้าประตูห้องทำงาน พลางตะโกน "อ้า อ้า ๆๆๆๆๆๆ" เพื่อนร่วมงานทั้งห้องก็ตื่นเต้นอย่างไม่ธรรมตา อ้าๆๆด้วย ต่อไปทุกคนคุยอย่างสนุกสนาน เสียงดังด้วย ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ข้างหลังของผม บางทีหัวเราะ บางทีฟังคุยนั่งอย่างนิ่งๆ บางทีคุยอย่างตื่นเต้น บางทีเตินไปเตินมา เมือเธออยู่ห้องเราห้องเรามีชีวิตอย่างมีความสุข เมือเธอไม่อยู่ ห้องเราไม่มีชีวิตชีวา เธอบอกว่าเขากำลังแอบชอบผู้ชายคนหนึง ผมคิดว่าคนคนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย เธอว่าผู้ชายคนนั้นมีความสุข แต่ผมคิดว่าผู้ชายคนนั้นมีความสุข เพราะว่าเขายังไม่รู้ว่าเธอแอบชอบเขาอยู่ ฮ่าๆๆๆ
เมือเธอไป ห้องเรากลับเติม